Słownik badań opakowań, jakości i wad

Jak korzystać z tego słownika

Strona jest przeznaczona dla kupujących, kierowników jakości i inżynierów opakowań, którzy muszą przeczytać sprawozdanie z badań lub sformułować wymóg jakościowy bez zaplecza laboratoryjnego. Hasła są pogrupowane w sekcje tematyczne. Nagłówki podają pojęcie, jego skrót i numery norm oraz, gdzie to pomocne, niemiecki (DE) termin spotykany w specyfikacjach z Niemiec i Austrii. Wartości typowe są wyraźnie oznaczone, ponieważ wyniki zależą od materiału, metody i laboratorium; wartości obowiązujące dla zamówienia uzgadnia się w jego specyfikacji. Numery norm podaje się tylko tam, gdzie metoda jest dobrze ugruntowana, a sprawozdanie z badań powinno zawsze wskazywać dokładną użytą metodę i wydanie.

Strona jest częścią słownika opakowań. Pokrewne podsłowniki obejmują terminy druku i prepressu, terminy przetwórstwa i produkcji, materiały opakowaniowe oraz regulacje, zrównoważony rozwój i handel. To, jak w praktyce łączą się próbki, zatwierdzenia i kontrole, opisuje poradnik Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań.

Normy badań opakowań w skrócie

Tabela zestawia najczęściej przywoływane metody badań opakowań wraz z najczęściej stosowanymi normami i jednostkami raportowania. Kilka metod istnieje w więcej niż jednej normie; wartości z różnych metod nie zawsze są wymienne.

Warunki badań i podstawy pomiaru

Papier, karton i tektura falista zmieniają właściwości pod wpływem wilgoci, a każde badanie ma własny rozrzut. Poniższe pojęcia wyjaśniają, dlaczego dwa sprawozdania dla tego samego materiału mogą się różnić.

Kondycjonowanie (atmosfera normalna; ISO 187; TAPPI T402; DE Normklima)

Kondycjonowanie polega na przetrzymywaniu próbek papieru, kartonu lub tektury falistej w kontrolowanym klimacie do ustabilizowania się ich wilgotności przed badaniem. Atmosfera normalna według ISO 187 i TAPPI T402 to 23 °C i 50% wilgotności względnej, z alternatywą 27 °C i 65% RH dla krajów tropikalnych, a próbki zwykle poddaje się wstępnemu kondycjonowaniu w powietrzu suchszym, aby stan równowagi osiągały od strony suchej. Prawie każda wartość wytrzymałościowa opakowań z włókien zależy od wilgotności, dlatego wyników z próbek niekondycjonowanych nie można porównywać.

Wilgotność (zawartość wilgoci; ISO 287)

Wilgotność to masa wody w papierze lub kartonie jako procent jego masy w stanie dostarczonym, oznaczana przez suszenie w suszarce zgodnie z ISO 287. Papiery i kartony opakowaniowe opuszczają papiernię zwykle przy wilgotności około 5–9%, zależnie od gatunku, a wartości poza uzgodnionym zakresem powodują zwijanie, paczenie, pękanie na złamaniach i słabe połączenia klejowe. Karton transportowany w wilgotnym klimacie chłonie wilgoć w drodze, dlatego wilgotność kontroluje się przy dostawie materiału.

Powtarzalność i odtwarzalność

Powtarzalność to rozrzut wyników, gdy jeden operator bada ten sam materiał na tym samym urządzeniu w krótkim czasie; odtwarzalność to rozrzut między różnymi laboratoriami badającymi ten sam materiał. Normy podają obie wielkości, a odtwarzalność jest zwykle znacznie większa, dlatego wartość dostawcy i wartość z laboratorium kupującego mogą się różnić, choć żadna nie jest błędna. Wyniki sporne najlepiej rozstrzygać przez ponowne badanie próbek archiwalnych w jednym uzgodnionym laboratorium.

Wartość graniczna i tolerancja

Wartość graniczna to minimum, maksimum lub wartość docelowa uzgodniona dla danej właściwości, a tolerancja to dopuszczalne odchylenie od wartości docelowej, na przykład gramatura 80 g/m² ± 4% lub ECT minimum 5,0 kN/m. Limity jednostronne pasują do właściwości wytrzymałościowych, a tolerancje dwustronne do masy, grubości i wymiarów. Limitu, którego nie zapisano w specyfikacji, nie da się egzekwować podczas kontroli.

Wartość typowa i minimum gwarantowane

Wartość typowa w karcie technicznej to średnia, jaką papiernia lub przetwórca spodziewa się osiągnąć, natomiast wartość gwarantowana lub minimalna to poziom, który powinna spełniać każda partia. W przypadku właściwości wytrzymałościowych wartości typowe są często znacznie wyższe od minimalnych, więc porównywanie wartości typowej jednego dostawcy z minimalną innego wprowadza w błąd. Specyfikacje powinny wskazywać, o jaki rodzaj wartości chodzi i do jakiej metody się odnosi.

Badania papieru i kartonu

Badania laboratoryjne samego papieru i kartonu, przed przetworzeniem. Dobór gatunków omawia poradnik Rodzaje papieru opakowaniowego, a materiały opisuje słownik materiałów opakowaniowych.

Przepuszczalność powietrza (porowatość; Gurley, Bendtsen; ISO 5636)

Przepuszczalność powietrza, często nazywana porowatością, to szybkość, z jaką powietrze przechodzi przez arkusz przy zadanej różnicy ciśnień. Metoda Gurleya (ISO 5636-5) podaje liczbę sekund potrzebnych do przejścia 100 ml powietrza, więc wyższe liczby oznaczają bardziej zamknięty arkusz, natomiast metoda Bendtsena (ISO 5636-3) podaje przepływ w ml/min, więc niższe liczby oznaczają bardziej zamknięty arkusz. Papiery tłuszczoodporne i glassine mają bardzo niską przepuszczalność, a przepuszczalność wpływa na zachowanie powłok, klejów i podawania próżniowego na maszynach przetwórczych.

Sztywność na zginanie (Taber, L&W; ISO 2493; DE Biegesteifigkeit)

Sztywność na zginanie to odporność papieru lub kartonu na zginanie, mierzona albo jako opór zginania w milinewtonach na urządzeniu typu L&W (ISO 2493-1), albo w jednostkach sztywności Tabera na urządzeniu typu Taber (ISO 2493-2). Sztywność rośnie w przybliżeniu z trzecią potęgą grubości, więc kartony o dużej objętości właściwej są sztywniejsze w przeliczeniu na gram, a podaje się ją osobno w kierunku maszynowym i poprzecznym. Decyduje o tym, jak pudełko opiera się wybrzuszaniu, jak ścianka kubka zachowuje się w dłoni i jak wykroje przechodzą przez maszyny do składania i formowania.

Zobacz: Karton FBB, SBS i WLC: różnice

Białość i biel (ISO 2470; biel CIE)

Białość ISO to współczynnik odbicia światła niebieskiego o długości fali 457 nm od stosu arkuszy, mierzony według ISO 2470-1 i stosowany do klasyfikacji bielonych papierów i kartonów, natomiast biel CIE uwzględnia całe widmo widzialne i silniej reaguje na wybielacze optyczne. Żadna z tych wartości nie opisuje odcienia, który mierzy się w CIELAB jako L*, a* i b*. Białość i odcień różnią się między gatunkami z włókna pierwotnego i z recyklingu oraz między papierniami, co widać, gdy opakowania od dwóch dostawców stoją obok siebie.

Wytrzymałość na przepuklenie (test Mullena; ISO 2758, ISO 2759; DE Berstfestigkeit)

Wytrzymałość na przepuklenie to ciśnienie potrzebne do rozerwania papieru lub kartonu wypychanego z jednej strony przez kołowy otwór rozprężającą się gumową membraną, podawane w kPa według ISO 2758 dla papieru i ISO 2759 dla kartonu albo w psi według TAPPI T 810 dla tektury falistej. Wskaźnik przepuklenia, czyli wytrzymałość podzielona przez gramaturę, pozwala porównywać papiery o różnej masie. Przepuklenie odzwierciedla wytrzymałość na rozciąganie i wydłużenie okładziny (linera) oraz koreluje z odpornością na przebicie, ale niewiele mówi o zachowaniu przy piętrowaniu.

Zobacz: Klasy tektury falistej na pudełka wysyłkowe

Grubość (caliper; ISO 534; DE Dicke)

Grubość to grubość pojedynczego arkusza papieru lub kartonu, mierzona mikrometrem przy określonym nacisku na określonej powierzchni według ISO 534 i podawana w mikrometrach lub w punktach amerykańskich, gdzie 1 pt to 25,4 µm. Objętość właściwa (cm³/g) i gęstość (kg/m³) są obliczane z grubości i gramatury. Grubość decyduje o sztywności, ustawieniach bigowania i wykrojnika oraz o wysokości stosu płaskich wykrojów, więc jej zmienność ujawnia się przy składaniu, formowaniu i napełnianiu.

Gramatura (g/m²; ISO 536; DE Flächengewicht, Grammatur)

Gramatura to masa jednego metra kwadratowego papieru lub kartonu w g/m², wyznaczana przez ważenie arkuszy o znanej powierzchni według ISO 536. Papiernie i przetwórcy pracują w tolerancjach wokół wartości nominalnej, zwykle rzędu kilku procent, a gramatura jest podstawą kosztu materiału i raportowania masy w ramach ROP. Sama nie mówi nic o grubości ani wytrzymałości, dlatego sprawdza się ją razem z grubością i właściwym badaniem wytrzymałościowym.

Zobacz: Gramatura toreb papierowych: poradnik

Wewnętrzna wytrzymałość na rozwarstwianie (ply bond; Scott bond; rozciąganie w kierunku z)

Wewnętrzna wytrzymałość na rozwarstwianie to odporność papieru lub kartonu na rozwarstwienie w obrębie jego grubości, mierzona przez rozrywanie arkusza prostopadle do powierzchni (rozciąganie w kierunku z, ISO 15754) lub udarową metodą Scotta, podawaną w J/m². Niska wartość w kartonie wielowarstwowym objawia się rozwarstwieniem na bigach, pod sklejonymi zakładkami lub przy zdejmowaniu etykiet i taśmy. Ma znaczenie dla pudełek klejonych, mocno bigowanych lub zadrukowanych farbami o dużej lepkości.

Gładkość i chropowatość (Bendtsen, PPS, Bekk, Sheffield)

Badania gładkości mierzą, jak płaska jest powierzchnia papieru lub kartonu, co decyduje o jakości druku, zwłaszcza drobnego tekstu i rastrów. Najczęstsze są metody przepływu powietrza: chropowatość Bendtsena (ISO 8791-2) i Sheffielda podają przepływ powietrza, więc niższe wartości oznaczają gładszą powierzchnię, Parker Print-Surf (PPS, ISO 8791-4) podaje chropowatość w mikrometrach, a gładkość Bekka (ISO 5627) podaje sekundy, więc wyższe wartości oznaczają gładszą powierzchnię. Wyników różnych metod nie da się wiarygodnie przeliczać.

Wydłużenie (wydłużenie przy zerwaniu; papier)

Wydłużenie to rozciągnięcie papieru, w procentach jego pierwotnej długości, do chwili zerwania w badaniu rozciągania według serii ISO 1924. Zwykłe papiery kraft wydłużają się w kierunku maszynowym zwykle o kilka procent, natomiast papier kraft workowy rozciągliwy (extensible) wytwarza się tak, by wydłużał się wyraźnie bardziej, co zwiększa energię pochłanianą przez papier przed zniszczeniem. Duże wydłużenie pomaga torbom i workom przetrwać upadki, zaczepienia i nagłe obciążenia uchwytów.

Odporność na rozdzieranie (Elmendorf; ISO 1974; DE Weiterreißwiderstand)

Odporność na rozdzieranie to siła potrzebna do kontynuowania rozdarcia już zainicjowanego w papierze, mierzona wahadłowym aparatem Elmendorfa według ISO 1974 i podawana w mN, przy czym wskaźnik rozdzierania to wartość podzielona przez gramaturę. Podaje się ją w kierunku maszynowym i poprzecznym, a w kierunku poprzecznym jest zwykle wyższa. Wskazuje, czy nacięcie przy wycięciu na uchwyt, na fałdzie bocznej lub w nacięciu do otwierania może przejść w rozdarcie.

Wytrzymałość na rozciąganie i TEA (ISO 1924; DE Zugfestigkeit)

Wytrzymałość na rozciąganie to maksymalna siła na jednostkę szerokości, jaką wytrzymuje pasek papieru przed zerwaniem, podawana w kN/m według serii ISO 1924, natomiast energia absorpcji rozciągania (TEA, J/m²) to energia pochłonięta przez pasek do momentu zniszczenia. Wytrzymałość na rozciąganie jest wyższa w kierunku maszynowym niż poprzecznym, a obie wartości bada się w klimacie ISO 187, czyli 23 °C i 50% wilgotności względnej. Decydują o wytrzymałości uchwytów i wzmocnień na torbach, wytrzymałości szwów oraz zachowaniu worków przy upadku.

Zobacz: Rodzaje uchwytów w torbach papierowych

Wytrzymałość na rozciąganie na mokro (ISO 3781)

Wytrzymałość na rozciąganie na mokro to wytrzymałość papieru po namoczeniu w wodzie przez określony czas (ISO 3781), często wyrażana jako procent wytrzymałości na sucho. Zwykłe papiery zachowują po zamoczeniu tylko niewielki ułamek wytrzymałości, a papiery o podwyższonej wytrzymałości na mokro, wytwarzane z żywicami wzmacniającymi, zachowują zwykle ponad około 15%. Ma to znaczenie dla serwetek, torebek spożywczych narażonych na skraplanie się wilgoci oraz opakowań na produkty wilgotne lub schładzane lodem, choć papier o podwyższonej wytrzymałości na mokro trudniej poddaje się rozwłóknianiu.

Badania tłuszczoodporności, wodoodporności i powłok

Badania sprawdzające, jak papier i karton opierają się olejom, wodzie i cieczom na krawędziach cięcia oraz czy powłoki barierowe są ciągłe. Technologie barierowe porównuje poradnik Powłoki barierowe do opakowań papierowych.

Test Cobba (Cobb60; ISO 535; TAPPI T441)

Test Cobba mierzy, ile wody pochłania powierzchnia papieru lub kartonu w określonym czasie, gdy jest pokryta wodą na ustalonej powierzchni, podawane w g/m² według ISO 535 lub TAPPI T441. Cobb60 oznacza ekspozycję 60 sekund, a dłuższe ekspozycje, takie jak Cobb1800 (30 minut), stosuje się dla gatunków mocno klejonych w masie lub powlekanych. Niższe wartości oznaczają lepszą odporność na wodę, co ma znaczenie dla okładzin (linerów), kartonu na kubki, torebek spożywczych i pudełek na jedzenie mokre lub z sosami.

Zobacz: Pudełka na wynos do mokrych dań

Wsiąkanie krawędziowe (test wsiąkania krawędziowego)

Wsiąkanie krawędziowe to wnikanie cieczy w odsłoniętą surową krawędź kartonu, na przykład szwu bocznego kubka lub krawędzi cięcia pojemnika, gdzie żadna powłoka nie chroni włókien. Bada się je przez zanurzenie próbki z odsłoniętą krawędzią w cieczy dobranej do zastosowania końcowego, takiej jak gorąca woda, kawa, kwas mlekowy lub nadtlenek wodoru, i pomiar wchłoniętej ilości na jednostkę długości krawędzi. Karton na kubki zaklejany jest w masie właśnie po to, aby ograniczyć wsiąkanie krawędziowe; wysokie wsiąkanie objawia się plamami i mięknięciem wzdłuż szwów.

Zobacz: Powłoki kubków papierowych

Test przenikania tłuszczu (ISO 16532-1)

Test przenikania tłuszczu według ISO 16532-1 mierzy, jak długo olej przechodzi przez papier, przez nałożenie oleju testowego (w metodzie normowej oleju z ziaren palmowych) na próbki płaskie i bigowane i obserwację plam na podłożonym arkuszu chłonnym w czasie. W przeciwieństwie do testu KIT mierzy przenikanie przez arkusz w ciągu godzin i obejmuje złamania, co jest bliższe zachowaniu opakowania lub torebki z prawdziwą żywnością. Wyniki podaje się jako czas do przebicia lub jako udział powierzchni z plamami.

Zobacz: Test KIT i klasy odporności na tłuszcz

Test KIT (TAPPI T559; ISO 16532-2)

Test KIT ocenia powierzchniową odporność papieru na oleje za pomocą dwunastu ponumerowanych mieszanin oleju rycynowego, toluenu i heptanu o rosnącej agresywności; kroplę każdej pozostawia się na około 15 sekund, ściera i sprawdza, czy plama ściemniła papier. Ocena KIT od 1 do 12 to najwyżej numerowany roztwór, który nie plami papieru. Opublikowany jako TAPPI T559 i ISO 16532-2, jest szybkim testem przesiewowym, który nie mierzy zachowania przy gorącej żywności w czasie minut ani na złamaniach.

Zobacz: Test KIT i klasy odporności na tłuszcz

Test mikrootworów (ciągłość powłoki)

Test mikrootworów (pinhole) sprawdza, czy powłoka barierowa lub warstwa folii jest ciągła, przez nałożenie na stronę powlekaną barwionej lub penetrującej cieczy, takiej jak barwiona terpentyna lub roztwór tuszu, i poszukiwanie plam na stronie odwrotnej lub na bibule. Mikrootwory wynikają ze zbyt małej gramatury powłoki, szorstkiego kartonu, kurzu lub uszkodzeń na bigach. Mają znaczenie dla papierów z barierą tłuszczową, kartonu na kubki i folii zamykających (lidding), ponieważ pojedynczy otwór może spowodować plamę lub wyciek.

Test terpentynowy (TAPPI T454; ISO 16532-3)

Test terpentynowy mierzy, jak długo barwiona terpentyna przenika przez papier tłuszczoodporny lub glassine przez pustki w arkuszu, zgodnie z TAPPI T454 i ISO 16532-3. Długie czasy przenikania wskazują na gęsty, zamknięty arkusz z niewielką liczbą mikrootworów. Jest to starsza metoda, która nadal występuje w specyfikacjach papierów tłuszczoodpornych i glassine obok testu KIT.

Badania tektury falistej i pudeł

Badania papierów na tekturę falistą, gotowej tektury i gotowych pudeł. Jak te wartości przekładają się na gatunki tektury, wyjaśnia poradnik Klasy tektury falistej na pudełka wysyłkowe.

Test ściskania pudła (BCT; ISO 12048; ASTM D642; DE Stauchwiderstand)

Test ściskania pudła (BCT) obciąża puste lub napełnione pudło między dwiema płaskimi płytami do zgniecenia, rejestrując siłę szczytową w niutonach lub lbf oraz ugięcie w chwili zniszczenia, według metod takich jak ISO 12048, ASTM D642 i TAPPI T804. Jest to najbardziej bezpośrednia miara tego, jak pudło zachowuje się na spodzie stosu. BCT zależy od ECT tektury, jej grubości i wymiarów pudła, a wartości laboratoryjne trzeba obniżać o współczynniki bezpieczeństwa uwzględniające wilgotność, czas i układ na palecie.

Certyfikat producenta pudeł (BMC)

Certyfikat producenta pudeł (BMC) to okrągła pieczęć drukowana na północnoamerykańskich pudłach z tektury falistej, wskazująca producenta pudła i podająca albo minimalną wytrzymałość na przepuklenie wraz z łączną masą okładzin, albo minimalną wytrzymałość na zgniatanie krawędziowe, razem z limitami masy brutto i rozmiaru. Pokazuje, którą ścieżkę certyfikacji według UFC Rule 41 lub NMFC Item 222 pudło spełnia. Pudła produkowane na rynek europejski zwykle nie noszą równoważnego oznaczenia.

Certyfikacja według przepuklenia i ECT (UFC Rule 41; NMFC Item 222)

UFC Rule 41 (transport kolejowy) i NMFC Item 222 (transport drogowy) to północnoamerykańskie przepisy klasyfikacji przewoźników, które określają minimalne konstrukcje pudeł z tektury falistej według masy brutto i rozmiaru. Każdy dopuszcza dwie ścieżki: ścieżkę przepuklenia (Mullen) z minimalną łączną masą okładzin albo ścieżkę wytrzymałości na zgniatanie krawędziowe. Ścieżka ECT zwykle dopuszcza lżejszą tekturę lub tekturę z udziałem surowca z recyklingu, która nadal dobrze się piętruje, natomiast ścieżka przepuklenia preferuje mocne, ciężkie okładziny.

Zobacz: Klasy tektury falistej na pudełka wysyłkowe

Utrata grubości (zgniot tektury)

Utrata grubości to zmniejszenie grubości tektury falistej spowodowane zgniataniem fal, podczas przetwarzania na rolkach podających i dociskowych maszyn drukujących i wykrawających albo później przy spinaniu taśmą i piętrowaniu. Mierzy się ją przez porównanie grubości przetworzonych wykrojów z tekturą w stanie wyprodukowanym; niewielka utrata jest normalna, ale większe straty obniżają ECT, BCT i zdolność amortyzacji nawet przy prawidłowym składzie papierów. Częstymi przyczynami są druk fleksograficzny na gotowej tekturze (post-print) i zbyt ciasne ustawienia podawania.

Test Concora (CMT; ISO 7263; TAPPI T809)

Test Concora (CMT) mierzy odporność papieru falistego (fluting) na zgniatanie płaskie przez uformowanie paska papieru w laboratoryjnej falownicy, przyklejenie go do taśmy i zgniecenie na płasko, przy czym siłę podaje się w niutonach. Wskazuje, jak dobrze papier falisty oprze się zgniataniu fal w gotowej tekturze. CMT jest badaniem papierni i materiału przy dostawie, a nie wartością specyfikacji pudła.

Test zgniatania krawędziowego (ECT; ISO 3037; TAPPI T811; DE Kantenstauchwiderstand)

Test zgniatania krawędziowego (ECT) mierzy siłę potrzebną do zgniecenia krótkiego paska gotowej tektury falistej ustawionego na krawędzi z falami w pionie, podawaną w kN/m według ISO 3037 lub w lb/in według TAPPI T 811. Jeden lb/in to około 0,175 kN/m, więc popularna amerykańska klasa 32 ECT to około 5,6 kN/m. ECT jest najlepszym pojedynczym predyktorem wytrzymałości pudła na piętrowanie i główną daną wejściową do wzoru McKee.

Zobacz: Klasy tektury falistej na pudełka wysyłkowe

Test zgniatania płaskiego (FCT; ISO 3035; TAPPI T808)

Test zgniatania płaskiego (FCT) mierzy ciśnienie potrzebne do zgniecenia na płasko trójwarstwowej tektury falistej między równoległymi płytami, podawane w kPa według ISO 3035 lub TAPPI T808. Pokazuje wytrzymałość fal i to, jak dobrze tektura opiera się zgniataniu podczas druku, wykrawania i użytkowania; niskie wartości zwykle wskazują na słaby papier falisty lub fale uszkodzone na falownicy. FCT ma największe znaczenie dla zadrukowanych, wykrawanych pudeł, które przechodzą przez kilka szczelin walców dociskowych.

Wzór McKee

Wzór McKee szacuje wytrzymałość na ściskanie zwykłego pudła klapowego z tektury falistej na podstawie wytrzymałości tektury na zgniatanie krawędziowe, jej grubości i obwodu pudła; uproszczona postać to BCT ≈ 5,87 × ECT × √(grubość × obwód) w jednostkach imperialnych. Pokazuje, że podwojenie ECT w przybliżeniu podwaja BCT, a grubsza tektura podnosi BCT przy tym samym ECT. Jest to oszacowanie dla zwykłych pudeł, a konstrukcje wykrawane, otwory wentylacyjne i uchwyty zmieniają wynik, dlatego projekty krytyczne bada się jako gotowe pudła.

Zobacz: Klasy tektury falistej na pudełka wysyłkowe

Test adhezji pinowej (PAT; TAPPI T821)

Test adhezji pinowej mierzy siłę potrzebną do oddzielenia okładziny od papieru falistego w tekturze, z użyciem rzędów trzpieni wprowadzanych między fale i rozciąganych w maszynie wytrzymałościowej do ściskania, zgodnie z TAPPI T821. Wyniki podaje się jako siłę na długość linii klejowej. Niskie wartości wskazują na słabe połączenia skrobiowe z falownicy, co objawia się rozwarstwieniem, mniejszą sztywnością oraz obniżonym ECT i BCT.

Test zgniatania pierścieniowego (RCT; ISO 12192; TAPPI T822)

Test zgniatania pierścieniowego (RCT) mierzy wytrzymałość na ściskanie krawędziowe paska papieru lub kartonu uformowanego w pierścień i obciążanego na krawędzi między płytami, podawaną w kN/m. Stosuje się go dla papieru na okładziny (linerboard), papieru falistego i kartonu litego jako daną do oszacowania ECT gotowej tektury. RCT jest wrażliwy na grubość próbki i w Europie został w dużej mierze zastąpiony przez SCT przy klasyfikacji papierów do produkcji tektury falistej.

Test ściskania na krótkim odcinku (SCT; ISO 9895; TAPPI T826)

Test ściskania na krótkim odcinku (SCT) mierzy wytrzymałość na ściskanie krawędziowe okładziny lub papieru falistego na swobodnym odcinku zaledwie 0,7 mm, który zapobiega wyboczeniu, i podaje ją w kN/m w kierunku maszynowym i poprzecznym według ISO 9895 lub TAPPI T826. SCT w kierunku poprzecznym okładzin i papieru falistego jest najlepszym predyktorem ECT gotowej tektury na poziomie papieru. Gatunki papierów do produkcji tektury falistej (containerboard), w tym klasy kraftliner i testliner, często specyfikuje się właśnie według SCT.

Współczynnik bezpieczeństwa przy piętrowaniu

Współczynnik bezpieczeństwa przy piętrowaniu to stosunek zbadanej wytrzymałości pudła na ściskanie do obciążenia, jakie będzie ono przenosić na spodzie stosu w użyciu. Uwzględnia wilgotność, czas składowania i pełzanie, układ na palecie i wystawanie, uszkodzenia podczas manipulacji oraz zmienność między pudłami; do składowania w magazynie zwykle stosuje się współczynniki około 3–5, z wyższymi wartościami dla wilgotnych lub długich okresów składowania. Podanie wartości BCT bez współczynnika bezpieczeństwa jest częstą przyczyną zawalenia palet.

Badania transportowe i dystrybucyjne

Badania napełnionych opakowań, które symulują manipulację, transport pojazdami i klimat. Pokazują, jak opakowanie i jego zawartość znoszą rzeczywistą trasę, czego same badania papieru i kartonu nie ujawniają.

ASTM D4169 (badanie cyklu dystrybucji)

ASTM D4169 to amerykańska norma praktyczna badania właściwości użytkowych kontenerów i systemów transportowych, która buduje laboratoryjną sekwencję badań, zwaną cyklem dystrybucji, z elementów manipulacji, piętrowania, wibracji, uderzeń i klimatu. Poziomy zapewnienia określają surowość każdego elementu. Wynik ma znaczenie tylko wtedy, gdy obok podano użyty cykl dystrybucji i poziom zapewnienia.

Kondycjonowanie klimatyczne do badań transportowych (ISO 2233)

Badania transportowe często zaczynają się od kondycjonowania opakowań w klimacie gorącym i wilgotnym, zimnym lub cyklicznym, jak opisano w ISO 2233 i procedurach ISTA, ponieważ papier i tektura falista tracą wytrzymałość w wilgoci, a kleje i folie zachowują się inaczej w cieple i zimnie. Przesyłki eksportowe w kontenerach morskich mogą podlegać dużym wahaniom wilgotności i skraplaniu się pary, więc klimat powinien odpowiadać rzeczywistej trasie. Badania wyłącznie w standardowym klimacie laboratoryjnym zwykle zawyżają rzeczywistą wytrzymałość.

Zobacz: Zakup opakowań z Turcji

Test ściskania i piętrowania (opakowania napełnione; obciążenie górne)

Test piętrowania przykłada stałe obciążenie do napełnionego opakowania lub jednostki ładunkowej przez dłuższy czas, od godzin do tygodni, aby sprawdzić, czy odkształca się lub zawala wskutek pełzania, natomiast test ściskania zwiększa obciążenie aż do zniszczenia; obie metody obejmuje ISO 12048. Testy piętrowania można prowadzić w klimacie wilgotnym lub cyklicznym, aby odwzorować magazyny i kontenery. Ujawniają problemy, których krótki BCT nie wykrywa, na przykład pudła, które przechodzą test obciążenia szczytowego, ale po kilku dniach w wilgotnym magazynie się wybrzuszają.

Test zrzutu (swobodny spadek; ISO 2248; ASTM D5276; DE Fallprüfung)

Test zrzutu polega na upuszczeniu napełnionego opakowania z zadanej wysokości na sztywną powierzchnię, kolejno na określone ściany, krawędzie i narożniki, a następnie sprawdzeniu opakowania i produktu pod kątem uszkodzeń. Metodę opisują ISO 2248 i ASTM D5276, a wysokości zrzutu, które zwykle maleją wraz ze wzrostem masy opakowania, określają procedury ISTA i ASTM D4169. Jest to podstawowe badanie przesyłek paczkowych i e-commerce, gdzie pojedyncza manipulacja obejmuje wielokrotne upadki.

Procedury badań ISTA (seria ISTA)

International Safe Transit Association (ISTA) publikuje procedury badań przedwysyłkowych pogrupowane w serie: seria 1 to badania integralności bez symulacji, seria 2 symulacja częściowa, seria 3 symulacja ogólna, seria 4 symulacja rozszerzona, seria 6 badania specyficzne dla członków, takie jak ustalane przez duże sieci handlowe i przewoźników, a seria 7 badania rozwojowe. Wyższe serie wierniej odtwarzają rzeczywistą dystrybucję i są droższe w przeprowadzeniu. Specyfikacje powinny wskazywać dokładną procedurę i wersję, ponieważ każda z nich ustala własne kondycjonowanie, wysokości zrzutu i profile wibracji.

ISTA 1A

ISTA 1A to badanie integralności bez symulacji dla pojedynczych produktów w opakowaniu o masie do 68 kg (150 lb), łączące wibracje o stałym przemieszczeniu z serią zrzutów z wysokości zależnej od masy opakowania. Jest to podstawowy test przesiewowy, który pokazuje, czy opakowanie i produkt wytrzymują niedelikatną manipulację, ale nie symuluje konkretnego środowiska dystrybucji. Często stosuje się go jako minimalną kontrolę dla towarów wysyłanych jako paczki.

ISTA 3A

ISTA 3A to badanie symulacji ogólnej dla produktów w opakowaniu o masie do 70 kg (150 lb), wysyłanych pojedynczo systemami dostaw paczek, z wariantami dla opakowań standardowych, małych, płaskich i wydłużonych. Łączy kondycjonowanie atmosferyczne, wibracje losowe, sekwencję zrzutów i, zależnie od typu opakowania, badania uderzeń, w kolejności zaprojektowanej tak, by odtworzyć zagrożenia przesyłek paczkowych. Jest powszechnym punktem odniesienia dla opakowań e-commerce, w tym pudełek wysyłkowych typu mailer.

Zobacz: Pudełka wysyłkowe z nadrukiem

Test wibracji (losowe i sinusoidalne; ISO 13355; ASTM D4728)

Test wibracji polega na wstrząsaniu opakowanym produktem na stole wibracyjnym w celu odtworzenia transportu pojazdami, albo z profilem losowym reprezentującym transport ciężarowy, kolejowy lub lotniczy (ISO 13355, ASTM D4728), albo z wibracją sinusoidalną o stałej lub przemiatanej częstotliwości w celu wykrycia rezonansów. Ujawnia ścieranie nadruku, luzowanie zamknięć, osiadanie zawartości i zmęczenie pudeł z tektury falistej. Często przykłada się obciążenie górne, odpowiadające opakowaniom leżącym wyżej w stosie.

Badania folii i opakowań giętkich

Badania folii z tworzyw sztucznych, laminatów, toreb i torebek. Struktury laminatów i wartości barierowe wyjaśnia poradnik Struktury laminatów torebek typu pouch i właściwości barierowe, a jednostki grubości folii poradnik Grubość toreb foliowych: mikrony, gauge i mile.

Wytrzymałość połączenia warstw (laminat; ASTM F904; DE Verbundhaftung)

Wytrzymałość połączenia warstw to siła potrzebna do rozwarstwienia warstw laminatu, mierzona na paskach, zwykle o szerokości 15 mm lub 25 mm, w maszynie wytrzymałościowej i podawana w N/15 mm lub podobnych jednostkach; jedną z metod opisuje ASTM F904. Niska wytrzymałość połączenia prowadzi do rozwarstwienia, tunelowania i uszkodzenia zgrzewu, zwłaszcza po napełnianiu na gorąco lub kontakcie z agresywnymi produktami. Wartości bada się po pełnym utwardzeniu kleju, ponieważ laminaty zwiększają wytrzymałość połączenia w ciągu kilku dni.

Zobacz: Struktury laminatów torebek typu pouch i właściwości barierowe

Test rozsadzania i pełzania (torebki; ASTM F1140; ASTM F2054)

Badania rozsadzania i pełzania torebek polegają na napełnieniu zgrzanej torebki powietrzem i albo zwiększaniu ciśnienia do uszkodzenia (rozsadzanie), albo utrzymywaniu zadanego ciśnienia przez określony czas, aby sprawdzić, czy zgrzewy się rozwarstwiają (pełzanie). ASTM F1140 dotyczy torebek niefiksowanych, a ASTM F2054 mocuje torebkę między płytami, tak aby naprężenie rozkładało się równomierniej na wszystkie zgrzewy. Ponieważ badają jednocześnie wszystkie zgrzewy gotowego opakowania, uzupełniają wyniki wytrzymałości zgrzewu na paskach.

Współczynnik tarcia (COF; ASTM D1894; ISO 8295; DE Reibungskoeffizient)

Współczynnik tarcia (COF) to stosunek siły potrzebnej do przesunięcia jednej powierzchni po drugiej do siły ją dociskającej, mierzony jako statyczny COF (ruszanie) i kinetyczny COF (ślizganie) za pomocą obciążonych sań według ASTM D1894 lub ISO 8295. Folie bada się w układzie folia po folii lub folia po metalu, a wartości mieszczą się zwykle od około 0,1 dla folii śliskich do 0,5 lub więcej dla folii o dużej przyczepności. COF musi pasować do linii pakującej: zbyt wysoki powoduje, że folia zaczepia o elementy formujące, zbyt niski sprawia, że torby i torebki zsuwają się ze stosów i palet.

Uderzenie spadającym trzpieniem (dart impact; ASTM D1709; ISO 7765-1)

Odporność na uderzenie spadającym trzpieniem (dart impact) to masa spadającego półkulistego trzpienia, zrzucanego z zadanej wysokości, który niszczy 50% badanych próbek folii, podawana w gramach według ASTM D1709 lub ISO 7765-1. Odzwierciedla wytrzymałość folii na nagłe uderzenia i przebicia, na przykład od narożników pudełek w torbie. Gatunki LLDPE i metalocenowe zwiększają tę odporność w porównaniu ze zwykłym LDPE lub HDPE przy tej samej grubości.

Poziom dyn (energia powierzchniowa; napięcie zwilżania; ISO 8296; ASTM D2578)

Poziom dyn to energia powierzchniowa folii z tworzywa, mierzona przez nanoszenie tuszów testowych o znanym napięciu powierzchniowym (ISO 8296, ASTM D2578) i wyznaczanie najwyższej wartości, która zwilża powierzchnię bez zbierania się w krople, w mN/m lub dyn/cm. Nieobrobiony polietylen ma zwykle około 30–31 mN/m, zbyt mało, by farby i kleje go zwilżały, dlatego folie poddaje się obróbce koronowej lub płomieniowej, zwykle do około 38–42 mN/m lub wyżej dla druku i laminowania. Efekt obróbki zanika w czasie magazynowania, dlatego poziom sprawdza się krótko przed drukiem.

Zobacz: Druk na torbach foliowych

Wydłużenie przy zerwaniu (folia)

Wydłużenie przy zerwaniu to procent, o jaki próbka folii się rozciąga przed zerwaniem w badaniu rozciągania według ASTM D882 lub ISO 527-3, podawane dla kierunku maszynowego i poprzecznego. Folie polietylenowe wytłaczane z rozdmuchem wydłużają się zwykle o kilkaset procent, natomiast folie orientowane, takie jak BOPP i PET, rozciągają się znacznie mniej. Razem z wytrzymałością na rozciąganie wskazuje wytrzymałość i to, jak zachowuje się torba przy przeciążeniu lub zaczepieniu.

Zmętnienie i połysk (ASTM D1003; ASTM D2457; ISO 2813)

Zmętnienie (haze) to procent światła przechodzącego przez folię, które ulega rozproszeniu o więcej niż 2,5°, mierzony według ASTM D1003, więc niskie zmętnienie oznacza przejrzystą folię na okienka, pokrywki i torebki ekspozycyjne. Połysk to odbicie kierunkowe powierzchni mierzone połyskomierzem pod ustalonym kątem, zwykle 20°, 45° lub 60°, w jednostkach połysku według ASTM D2457 dla folii z tworzyw lub ISO 2813 dla powłok. Wartości połysku są porównywalne tylko przy tym samym kącie, a obie właściwości zależą od gatunku polimeru, dodatków i przetwórstwa.

Zakres zgrzewania (okno zgrzewania; krzywa zgrzewania)

Zakres zgrzewania, czyli okno zgrzewania, to przedział temperatur zgrzewania, przy zadanym nacisku i czasie przetrzymania, w którym folia lub powłoka tworzy akceptowalny zgrzew bez przypalenia, odkształcenia lub rozwarstwienia. Wyznacza się go, rysując wytrzymałość zgrzewu w funkcji temperatury zgrzewania na krzywej zgrzewania. Szerokie okno toleruje wahania na liniach pakujących, a niska temperatura inicjacji zgrzewu pozwala pracować szybciej.

Wytrzymałość zgrzewu (ASTM F88; DE Siegelnahtfestigkeit)

Wytrzymałość zgrzewu to siła potrzebna do rozerwania zgrzewu, mierzona przez ciągnięcie paska wyciętego w poprzek zgrzewu w maszynie wytrzymałościowej według ASTM F88 i podawana w N/15 mm w Europie lub lbf/in w USA. Z wartością zapisuje się rodzaj zniszczenia, takie jak rozwarstwienie zgrzewu (peel), delaminacja lub rozerwanie materiału obok zgrzewu, ponieważ mocny, ale kruchy zgrzew nadal może ulec uszkodzeniu. Specyfikuje się ją dla toreb, torebek, folii zamykających i szwów papieru powlekanego.

Zobacz: Cechy torebek typu pouch

Hot tack (ASTM F1921)

Hot tack to wytrzymałość zgrzewu, gdy jest on jeszcze stopiony lub gorący, mierzona przez rozrywanie zgrzewu ułamek sekundy po otwarciu szczęk zgrzewających, zgodnie z ASTM F1921. Ma znaczenie na pionowych maszynach formująco-napełniająco-zamykających i innych liniach szybkobieżnych, gdzie produkt spada na dolny zgrzew, zanim ten ostygnie. Warstwy zgrzewalne o dobrym hot tack, takie jak polietylen metalocenowy, pozwalają napełniać szybciej.

Test szczelności (pęcherzyki; spadek próżni; penetracja barwnika)

Testy szczelności sprawdzają, czy zamknięte opakowanie ma otwory lub kanały przepuszczające powietrze lub ciecz. Metoda pęcherzyków zanurza opakowanie w wodzie pod próżnią i obserwuje pęcherzyki (ASTM D3078), penetracja barwnika prowadzi barwiony roztwór wzdłuż zgrzewów, aby ujawnić kanały, a spadek próżni mierzy zmianę ciśnienia w komorze badawczej bez niszczenia opakowania. Testy szczelności wykrywają wady, które pomijają badania wytrzymałości zgrzewu na paskach, takie jak zmarszczka lub mikrootwór w skądinąd mocnym zgrzewie.

OTR (szybkość przepuszczania tlenu; ASTM D3985; ISO 15105-2)

OTR (szybkość przepuszczania tlenu) to objętość tlenu przechodzącego przez metr kwadratowy folii lub laminatu w ciągu 24 godzin, mierzona czujnikiem kulometrycznym według ASTM D3985 lub ISO 15105-2 i podawana w cm³/(m²·doba·atm) przy określonej temperaturze i wilgotności. Wartości sięgają od tysięcy dla cienkich zwykłych folii poliolefinowych do poniżej 1 dla folii aluminiowej i struktur wysokobarierowych. Liczby są porównywalne tylko przy tej samej temperaturze, wilgotności i grubości, a niektóre polimery barierowe, zwłaszcza EVOH, tracą właściwości przy wysokiej wilgotności.

Zobacz: Struktury laminatów torebek typu pouch i właściwości barierowe

Odporność na przebicie (folia)

Odporność na przebicie to siła i energia potrzebne do przepchnięcia sondy przez folię lub laminat z małą prędkością, mierzone w maszynie wytrzymałościowej z określoną sondą, na przykład według ASTM F1306. Uzupełnia badanie spadającym trzpieniem, które wykorzystuje szybko spadający ciężar, i jest specyfikowana tam, gdzie torebki i torby zawierają ostre lub twarde produkty, takie jak makaron, orzechy, kości czy mrożonki. Grubsze folie, warstwy poliamidu i wytrzymałe warstwy zgrzewalne zwiększają odporność na przebicie.

Badanie pozostałości rozpuszczalników

Badanie pozostałości rozpuszczalników mierzy ślady rozpuszczalników drukarskich i laminujących, takich jak octan etylu lub etanol, pozostałe w zadrukowanej folii lub laminacie, zwykle metodą chromatografii gazowej z analizą fazy nadpowierzchniowej (headspace), z wynikami w mg/m². Nadmiar rozpuszczalników resztkowych powoduje zapach, obcy posmak i blokowanie oraz może wpływać na zgodność z przepisami o kontakcie z żywnością. Przetwórcy zwykle ustalają wewnętrzne limity, a marki spożywcze mogą ustalać surowsze dla produktów wrażliwych.

Wytrzymałość na rozciąganie (folia; ASTM D882; ISO 527-3)

Wytrzymałość folii na rozciąganie to maksymalne naprężenie, jakie wytrzymuje cienki pasek tworzywa pociągany w maszynie wytrzymałościowej, podawane w MPa według ASTM D882 dla folii o grubości poniżej 1 mm lub ISO 527-3 dla folii. Mierzy się ją w kierunku maszynowym i poprzecznym razem z wydłużeniem przy zerwaniu i modułem, który wyraża sztywność. Wartości rozciągania pokazują, czy uchwyty toreb, ścianki torebek i taśmy folii wytrzymają obciążenia użytkowania i przetwórstwa.

Grubość (folia; ISO 4593)

Grubość folii mierzy się mikrometrem mechanicznym według ISO 4593 lub, na liniach produkcyjnych, bezdotykowymi miernikami skanującymi wstęgę, i podaje w µm, mil lub brytyjskim gauge. Liczy się zarówno średnia grubość, jak i jej zmienność na szerokości wstęgi, ponieważ cienkie miejsca ulegają uszkodzeniu pierwsze, a pasma zgrubień tworzą na nawiniętej rolce wypukłe pierścienie i zagniecenia. Progi grubości decydują też o tym, jak torby foliowe traktuje się w kilku przepisach o torbach.

Zobacz: Grubość toreb foliowych: mikrony, gauge i mile

WVTR (szybkość przepuszczania pary wodnej; ASTM F1249; ISO 15106)

WVTR (szybkość przepuszczania pary wodnej) to masa pary wodnej przechodzącej przez metr kwadratowy materiału w ciągu 24 godzin, w g/(m²·doba), mierzona czujnikami według ASTM F1249 lub serii ISO 15106, albo grawimetrycznie metodą naczynkową według ISO 2528 dla papieru i innych materiałów arkuszowych. Badania prowadzi się w podanych warunkach, zwykle 38 °C/90% RH lub 23 °C/85% RH, a wartości z różnych warunków nie są wymienne. WVTR decyduje o tym, jak długo suche produkty zachowują chrupkość i jak dobrze produkty wilgotne utrzymują masę.

Badania kubków i pojemników

Badania funkcjonalne kubków papierowych, pojemników na żywność i ich pokrywek, najlepiej z prawdziwym produktem w rzeczywistej temperaturze. Powłoki porównuje poradnik Powłoki kubków papierowych, a zastosowanie do gorących potraw poradnik Papierowe pojemniki na zupy.

Kontrola pojemności (do brzegu i do linii napełnienia)

Kontrola pojemności mierzy objętość, jaką mieści kubek lub pojemnik napełniony do brzegu i do nominalnej linii napełnienia, zwykle przez ważenie wody o znanej temperaturze. Rozmiary nominalne, takie jak 12 oz, są oznaczeniami, więc specyfikacje powinny podawać pojemność do brzegu z tolerancją oraz, jeśli to istotne, linię napełnienia. Pojemność zmienia się wraz z ustawieniami formowania, konstrukcją ścianki i owalnością, dlatego sprawdza się ją przy kontroli pierwszej sztuki i w trakcie produkcji.

Zobacz: Rozmiary kubków papierowych

Test napełniania na gorąco

Test napełniania na gorąco polega na napełnieniu kubków lub pojemników gorącą wodą albo rzeczywistym napojem lub potrawą w przewidzianej temperaturze podawania, zwykle gdzieś między około 70 °C a 95 °C, i przetrzymaniu ich przez oczekiwany czas użytkowania przy sprawdzaniu wycieków, mięknięcia, otwierania szwów, zapachu i utraty sztywności. Jest to praktyczny sprawdzian kubków z powłoką PE i powłoką dyspersyjną, pojemników na zupy i ich pokrywek. Temperaturę napełniania, czas przetrzymywania oraz to, czy uwzględnia się pokrywki i piętrowanie, trzeba ustalić w specyfikacji, ponieważ każdy z tych czynników zmienia wynik.

Zobacz: Papierowe pojemniki na zupy

Test szczelności (kubki i pojemniki)

Test szczelności kubka lub pojemnika polega na napełnieniu próbek wodą, często barwioną lub z dodatkiem środka zwilżającego ujawniającego drobne przecieki, i przetrzymaniu ich przez określony czas w pozycji pionowej, a czasem przechylonej lub pod obciążeniem, z kontrolą szwu bocznego, zgrzewu dna i ścianki pod kątem kapania lub plam. Badanie z prawdziwym produktem w temperaturze podawania jest bardziej wiarygodne niż sama zimna woda, ponieważ tłuszcz, kwasy i ciepło inaczej atakują szwy i powłoki. Jednostki nieszczelne zwykle klasyfikuje się jako wady krytyczne lub poważne.

Test dopasowania pokrywki

Test dopasowania pokrywki sprawdza, czy pokrywka zatrzaskuje się na rancie odpowiedniego kubka lub pojemnika, uszczelnia na całym obwodzie i pozostaje na miejscu, gdy opakowanie jest przechylane, ściskane lub niesione, czasem z napełnionym opakowaniem trzymanym do góry dnem. Dopasowanie zależy od średnicy i profilu rantu kubka oraz od tolerancji samej pokrywki, więc kubki i pokrywki od różnych dostawców trzeba badać razem. Specyfikacje powinny wskazywać pokrywkę i badać parę, a nie każdą część osobno.

Zobacz: Pokrywki do papierowych pojemników na żywność

Siła zdejmowania pokrywki (siła odrywania)

Siła zdejmowania pokrywki to siła potrzebna do zdjęcia lub oderwania pokrywki od kubka lub pojemnika, mierzona siłomierzem lub maszyną wytrzymałościową przyłożoną do języczka lub krawędzi pokrywki. Jeśli jest zbyt niska, pokrywki spadają podczas dostawy; jeśli zbyt wysoka, klienci ściskają kubek i rozlewają gorący napój. Najlepiej sprawdzać ją na napełnionych, ciepłych opakowaniach, ponieważ ciepło i para zmieniają dopasowanie.

Wytrzymałość rantu (zwinięcie rantu; zgniatanie rantu)

Wytrzymałość rantu to odporność zwiniętego rantu kubka na zgniecenie lub odkształcenie, badana przez przyłożenie obciążenia pionowego lub promieniowego do rantu. Zwinięcie rantu usztywnia wylot kubka i jest elementem, na którym zatrzaskuje się pokrywka, więc słaby, nierówny lub niecałkowicie zwinięty rant prowadzi do złego dopasowania pokrywki, przecieków przy pokrywce i kubków zapadających się przy chwycie. Obok wytrzymałości mierzy się średnicę i okrągłość rantu.

Sztywność ścianki (test ściskania; test obciążenia górnego)

Sztywność ścianki to odporność ścianki kubka lub pojemnika na nacisk do wewnątrz, mierzona przez dociskanie sondy do ścianki na zadanej wysokości i rejestrację siły przy danym ugięciu, natomiast test obciążenia górnego dociska rant od góry, aby sprawdzić wytrzymałość na piętrowanie i zamykanie pokrywką. Sztywność zależy od gramatury i sztywności kartonu, konstrukcji ścianki i jakości formowania. Niska sztywność objawia się kubkami wyginającymi się w dłoni przy gorącej kawie lub rantami odkształcającymi się przy dociskaniu pokrywek.

Zobacz: Kubki jednowarstwowe, dwuwarstwowe i ryflowane

Badania jakości druku i odporności farb

Pomiary służące do zatwierdzania i kontroli koloru druku oraz do sprawdzania, czy nadruk wytrzymuje manipulację, wilgoć i światło. Procesy druku i wady druku definiuje słownik druku i prepressu.

Weryfikacja kodów kreskowych (ISO/IEC 15416)

Weryfikacja kodów kreskowych ocenia jakość druku liniowego kodu kreskowego za pomocą weryfikatora mierzącego parametry takie jak kontrast krawędzi, modulacja i dekodowalność oraz nadającego ocenę łączną od A do F według ISO/IEC 15416, przy czym dla kodów 2D stosuje się ISO/IEC 15415. Wytyczne GS1 dla detalicznych symboli EAN/UPC zwykle wymagają oceny C (1,5) lub lepszej. Na ocenę wpływają druk fleksograficzny na papierze kraft lub tekturze falistej, zmniejszenie szerokości kresek oraz dobór kolorów kresek i tła.

Delta E (ΔE; ΔE00, CIEDE2000; DE Farbabstand)

Delta E (ΔE) wyraża różnicę między dwoma kolorami jako pojedynczą liczbę obliczoną z pomiarów spektrofotometrem w przestrzeni barw CIELAB; niższe wartości oznaczają lepsze dopasowanie. Tolerancje opakowaniowe uzgadniają kupujący i drukarnia, często około 2–4 ΔE00 dla kolorów dodatkowych, a wzór (ΔE76 lub CIEDE2000), iluminant, obserwator i warunek pomiaru (M0 do M3 według ISO 13655) trzeba podać, ponieważ każdy zmienia liczbę. Tolerancja ΔE ma sens tylko względem uzgodnionego fizycznego lub liczbowego wzorca odniesienia.

Zobacz: Pantone a CMYK w opakowaniach

Przyrost punktu rastrowego (tone value increase, TVI; DE Tonwertzunahme)

Przyrost punktu rastrowego (TVI) to wielkość, o jaką punkty rastrowe drukują się większe niż w pliku, mierzona densytometrem lub spektrofotometrem jako różnica wartości tonalnej, często na polu 50%. Jest wyższy na podłożach chłonnych i szorstkich, takich jak niepowlekany papier kraft, oraz we fleksografii, a prepress kompensuje go krzywymi tonalnymi. Niekontrolowany przyrost punktu przyciemnia obrazy, zalewa cienie i przesuwa kolor.

Zobacz: Słownik druku i prepressu

Odbitka drawdown (próbka farby nakładana ręcznie)

Odbitka drawdown to cienka, równomierna warstwa farby rozprowadzona na właściwym podłożu wałkiem ręcznym lub prętem drutowym, używana do zatwierdzenia koloru dodatkowego przed nakładem produkcyjnym. Ponieważ ta sama farba wygląda inaczej na białym kartonie, papierze kraft i folii, drawdown na materiale produkcyjnym jest lepszym wzorcem koloru niż wydrukowany wzornik. Drawdowny mierzy się spektrofotometrem i przechowuje jako część wzorca koloru.

Odporność na światło (ISO 12040; skala Blue Wool; DE Lichtechtheit)

Odporność na światło to odporność koloru nadruku na blaknięcie pod wpływem światła, badana przez naświetlanie wydruków filtrowanym światłem lampy ksenonowej obok wzorcowych pasków Blue Wool zgodnie z ISO 12040 i oceniana w skali Blue Wool od 1 (bardzo słaba) do 8 (doskonała). Ma znaczenie dla ekspozycji, opakowań z okienkiem i wyrobów przechowywanych w silnym świetle, gdzie najpierw blakną pigmenty fluorescencyjne i niektóre jaskrawe. Opakowania gastronomiczne o krótkim okresie użytkowania rzadko wymagają wysokich ocen.

Tolerancja pasowania (DE Passer)

Tolerancja pasowania to dopuszczalne przesunięcie między kolorami druku (pasowanie kolor do koloru) lub między nadrukiem a cięciem, bigiem lub złamaniem (pasowanie nadruku do cięcia), zwykle podawana w milimetrach. Osiągalne wartości zależą od procesu i podłoża: offset arkuszowy na kartonie utrzymuje ciaśniejsze pasowanie niż fleksografia na papierze kraft, folii lub tekturze falistej, gdzie materiały się rozciągają i przesuwają. Zalewki (trapping) i strefy bezpieczne w projekcie planuje się wokół tolerancji, jaką proces może utrzymać.

Zobacz: Przygotowanie projektu graficznego opakowań

Odporność nadruków na czynniki (ISO 2836)

ISO 2836 opisuje badania odporności nadruków i farb drukarskich na określone czynniki, takie jak woda, tłuszcze i oleje, kwasy, zasady, detergenty i rozpuszczalniki, przez kontakt z czynnikiem lub z bibułą nasączoną nim, a następnie ocenę rozmywania się lub zmiany koloru. Służy do sprawdzenia, czy nadruk na opakowaniu żywnościowym nie będzie się rozmywał, gdy opakowanie zawilgotnieje, stanie się tłuste lub zostanie przetarte. Wyniki ocenia się w skali szarości albo jako zaliczone lub niezaliczone.

Odporność na ścieranie i przetarcie (test Sutherlanda; ASTM D5264; DE Scheuerfestigkeit)

Odporność na ścieranie to zdolność zadrukowanej farby do wytrzymania tarcia, badana przez pocieranie zadrukowanej próbki o arkusz odbiorczy pod obciążonym klockiem przez określoną liczbę cykli na aparacie typu Sutherland (ASTM D5264) i ocenę ubytku oraz przeniesienia farby. Odporność na przetarcie (scuff) opisuje tę samą właściwość w użyciu, gdy pudełka, rękawy lub torby ocierają się o siebie w kartonach zbiorczych i podczas wibracji transportu. Najbardziej widocznie przecierają się ciemne pola pełne, wykończenia matowe i niepowlekany papier kraft, a lakiery, twardsze farby i pełne utwardzenie poprawiają wyniki.

Zobacz: Wykończenia pudełek składanych

Gęstość optyczna pola pełnego (densytometria)

Gęstość optyczna pola pełnego to zdolność pochłaniania światła przez zadrukowane pole pełne, mierzona densytometrem przez filtr odpowiadający każdemu kolorowi procesowemu i wyrażana w jednostkach gęstości. Jest głównym narzędziem kontroli grubości warstwy farby dla drukarza: zbyt niska daje blady nadruk, a zbyt wysoka zwiększa przyrost punktu, odbijanie farby (set-off) i problemy ze schnięciem. Wartości docelowe różnią się zależnie od procesu, zestawu farb i podłoża, więc uzgadnia się je dla zlecenia albo przyjmuje z norm procesowych, takich jak seria ISO 12647.

Test przyczepności taśmą (przyczepność farby; ASTM F2252)

Test przyczepności taśmą dociska standardową taśmę samoprzylepną do zadrukowanej lub powlekanej folii albo kartonu i szybko ją odrywa, a następnie ocenia, ile farby lub powłoki zeszło; metodę dla opakowań giętkich opisuje ASTM F2252. Jest rutynową kontrolą przyczepności farby na foliach z tworzyw, gdzie słaba obróbka koronowa lub nieodpowiednie farby objawiają się odspajaniem farby. Wyniki podaje się jako procent usunięty lub w skali ocen.

Zobacz: Druk na torbach foliowych

Badania kontaktu z żywnością i badania chemiczne

Badania laboratoryjne wspierające deklaracje dotyczące kontaktu z żywnością i wymogi chemiczne. Ramy prawne przedstawia poradnik Zgodność opakowań do kontaktu z żywnością w UE, Wielkiej Brytanii i USA, a przepisy dotyczące PFAS poradnik Opakowania do żywności bez PFAS; poniższe definicje opisują badania, a nie obowiązki prawne.

Symulant żywności (DE Lebensmittelsimulanz)

Symulant żywności to medium testowe zastępujące żywność w badaniach migracji. Rozporządzenie (UE) nr 10/2011 definiuje symulanty A (10% etanol), B (3% kwas octowy), C (20% etanol), D1 (50% etanol), D2 (olej roślinny) i E (poli(tlenek 2,6-difenylo-p-fenylenu), znany jako MPPO lub pod nazwą handlową Tenax, dla żywności suchej) i przypisuje je do kategorii żywności. O tym, że wynik migracji jest miarodajny, decyduje dobór symulantów i warunków badania odzwierciedlających rzeczywistą żywność, temperaturę i czas kontaktu.

Badanie metali ciężkich (ołów, kadm, rtęć, chrom sześciowartościowy)

Badanie metali ciężkich mierzy ołów, kadm, rtęć i chrom sześciowartościowy w opakowaniu lub jego składnikach, takich jak farby i pigmenty, zwykle metodą spektrometrii ICP po mineralizacji, z osobną metodą dla chromu sześciowartościowego. Prawo UE od dawna ogranicza sumę tych czterech do 100 mg/kg, a wymóg ten przeniesiono do PPWR; kilka stanów USA stosuje podobne limity w przepisach o substancjach toksycznych w opakowaniach. Wyniki zwykle dostarcza się na żądanie jako raport laboratoryjny lub deklarację dostawcy.

Analiza olejów mineralnych (badanie MOSH/MOAH)

Analiza olejów mineralnych mierzy nasycone i aromatyczne węglowodory olejów mineralnych (MOSH i MOAH) w opakowaniu lub żywności, zwykle metodą sprzężonej chromatografii cieczowej i gazowej online z detekcją płomieniowo-jonizacyjną (LC-GC-FID), z wynikami w mg/kg dla określonych zakresów liczby atomów węgla. Zakres węgla ma znaczenie, ponieważ lotność decyduje o tym, co może migrować przez fazę gazową. Według stanu na październik 2026 r. nie ma wiążącego limitu UE dla opakowań, więc wyniki porównuje się ze specyfikacjami klientów, a badanie żywności po składowaniu może być bardziej informatywne niż badanie kartonu.

Zobacz: Bariery dla olejów mineralnych i bezpieczne kartony do żywności

NIAS (substancje dodane niezamierzenie)

NIAS to substancje obecne w materiale przeznaczonym do kontaktu z żywnością, które nie zostały dodane celowo, takie jak zanieczyszczenia surowców, produkty reakcji i rozkładu oraz zanieczyszczenia z recyklingu. Rozporządzenie (UE) nr 10/2011 wymaga ich oceny dla tworzyw sztucznych, a do ich wykrywania i identyfikacji stosuje się analizę przesiewową, często chromatografią gazową lub cieczową ze spektrometrią mas. Ocena NIAS jest coraz częściej oczekiwana także dla farb, klejów, powłok i materiałów z recyklingu.

Badanie zapachu (EN 1230-1)

Badanie zapachu to ocena sensoryczna zapachu wydzielanego przez materiał opakowaniowy, w której przeszkolony panel ocenia intensywność zapachu próbek zamkniętych w słoikach przez określony czas, zgodnie z EN 1230-1 dla papieru i kartonu. Wychwytuje resztkowe rozpuszczalniki, zapach farb, utlenione powłoki i zapachy włókien z recyklingu, których badania chemiczne mogą nie wykazać. Badania zapachu są częste dla opakowań kubków, kawy, herbaty i wyrobów cukierniczych.

Migracja globalna (OM; limit migracji globalnej, OML)

Migracja globalna to całkowita masa substancji nielotnych uwalnianych przez materiał do symulanta żywności w warunkach badania, podawana w mg/dm² powierzchni kontaktu. Rozporządzenie (UE) nr 10/2011 ustala limit migracji globalnej (OML) 10 mg/dm² dla tworzywowych materiałów do kontaktu z żywnością i warstw z tworzyw, badany w znormalizowanych warunkach czasu i temperatury (OM1 do OM7) dobranych tak, by obejmowały przewidziane zastosowanie. Migracja globalna mierzy obojętność, a nie toksyczność, i zawsze jest uzupełniana kontrolą migracji specyficznej.

Zobacz: Zgodność opakowań do kontaktu z żywnością

Ukierunkowana analiza PFAS

Ukierunkowana analiza PFAS mierzy zdefiniowaną listę pojedynczych związków PFAS, zwykle metodą chromatografii cieczowej ze spektrometrią mas w układzie tandemowym (LC-MS/MS), z podaniem każdego związku w µg/kg (ppb). Zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2025/40 opakowania do kontaktu z żywnością wprowadzane do obrotu w UE od 12 sierpnia 2026 r. muszą pozostawać poniżej 25 ppb dla dowolnego pojedynczego PFAS i 250 ppb dla sumy PFAS oznaczanych analizą ukierunkowaną. Wyniki obejmują tylko związki z listy, więc trzeba sprawdzić listę analitów laboratorium i jego granice raportowania.

Zobacz: Opakowania do żywności bez PFAS

Migracja specyficzna (SML)

Migracja specyficzna to ilość jednej wskazanej substancji przechodzącej z materiału do żywności lub symulanta żywności, podawana w mg/kg żywności. Rozporządzenie (UE) nr 10/2011 ustala limity migracji specyficznej (SML) dla wymienionych substancji, takich jak niektóre monomery i dodatki, a zgodność można wykazać badaniem migracji, obliczeniem na podstawie zawartości resztkowej lub modelowaniem. Deklaracja zgodności powinna wskazywać substancje z SML, aby napełniający mógł je zweryfikować dla końcowej żywności.

Test obcego smaku (off-flavour; EN 1230-2; test Robinsona)

Test obcego smaku sprawdza, czy materiał opakowaniowy przenosi na żywność obcy posmak, przez przechowywanie wrażliwej żywności testowej z materiałem w zamkniętym pojemniku i porównanie jej z próbą kontrolną przez przeszkolony panel; EN 1230-2 opisuje metodę dla papieru i kartonu, zwykle z czekoladą jako żywnością testową w teście typu Robinsona. Najbardziej wrażliwe są tłuste, łagodne w smaku produkty, takie jak czekolada, masło, kawa i wyroby piekarnicze. DIN 10955 to pokrewna niemiecka metoda badań sensorycznych materiałów opakowaniowych.

Fluor całkowity (TF) i organiczny fluor całkowity (TOF)

Fluor całkowity to przesiewowy pomiar całego fluoru w materiale, organicznego i nieorganicznego, zwykle metodą chromatografii jonowej ze spalaniem, podawany w mg/kg (ppm); organiczny fluor całkowity (TOF) nie obejmuje fluorku nieorganicznego. Zgodnie z PPWR fluor całkowity powyżej 50 mg/kg uruchamia obowiązek wykazania, czy fluor pochodzi z PFAS (sam limit wynosi 50 ppm dla wszystkich PFAS, łącznie z polimerowymi PFAS), a kilka stanów USA i certyfikacja kompostowalności BPI stosują jako wskaźnik około 100 ppm TOF. Wynik fluoru całkowitego nie pozwala zidentyfikować poszczególnych PFAS.

Zobacz: Opakowania do żywności bez PFAS

Badanie w najgorszym przypadku (warunki użytkowania)

Badanie w najgorszym przypadku oznacza dobór najbardziej surowych realistycznych warunków użycia, czyli najbardziej agresywnego rodzaju żywności, najwyższej temperatury i najdłuższego czasu kontaktu, tak aby jeden wynik badania obejmował także łagodniejsze zastosowania. Pojemnik zbadany w temperaturze napełniania na gorąco z odpowiednimi symulantami może obejmować tę samą żywność podawaną na zimno, ale badanie na zimno nie obejmuje użycia na gorąco. Deklaracje zgodności podają zbadane warunki, które z kolei ograniczają sposób użycia opakowania.

Systemy jakości, pobieranie próbek i dokumenty

Pojęcia dotyczące zatwierdzania, kontroli i dokumentowania opakowań oraz postępowania z problemami. Proces od próbek do reklamacji krok po kroku opisuje poradnik Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań.

Raport 8D (osiem dyscyplin)

Raport 8D to ustrukturyzowany format rozwiązywania problemów z branży motoryzacyjnej, obejmujący osiem dyscyplin: powołanie zespołu, opis problemu, działania doraźne (powstrzymanie), analizę przyczyn źródłowych, wybór trwałych działań korygujących, ich wdrożenie i weryfikację, zapobieganie nawrotom i zamknięcie sprawy. Kupujący często żądają 8D przy poważnych lub powtarzających się reklamacjach, ponieważ oddziela on doraźne powstrzymanie od trwałego rozwiązania. Użyteczny 8D zawiera dowody, takie jak dane, zdjęcia i zmienione instrukcje robocze, a nie same oświadczenia.

Liczby przyjęcia i odrzucenia (Ac/Re)

Liczba przyjęcia (Ac) to maksymalna liczba jednostek wadliwych dopuszczona w próbce AQL, aby partia została przyjęta, a liczba odrzucenia (Re) to liczba, przy której partia jest odrzucana. Obie wynikają z tabel ISO 2859-1 dla litery kodowej wielkości próbki i uzgodnionego AQL. Na przykład partia 50 000 szt. przy ogólnym poziomie kontroli II daje literę kodową N i próbkę 500 szt.; przy AQL 2,5 partia jest przyjmowana przy maksymalnie 21 jednostkach wadliwych i odrzucana przy 22, a przy AQL 1,0 liczby te wynoszą 10 i 11.

AQL (dopuszczalny poziom jakości; ISO 2859-1; ANSI/ASQ Z1.4)

Kontrola wyrywkowa AQL (dopuszczalny poziom jakości) polega na kontroli losowej próbki z partii zamiast każdej jednostki, według tabel ISO 2859-1 lub zbliżonej do niej amerykańskiej normy ANSI/ASQ Z1.4. Wielkość partii i poziom kontroli określają wielkość próbki, a AQL uzgodniony dla każdej klasy wad ustala liczby przyjęcia i odrzucenia. AQL opisuje najgorszy tolerowany średni poziom wad w serii partii, a nie gwarancję dla pojedynczej partii; kupujący zwykle stosują zerową tolerancję dla wad krytycznych, około 1,0–2,5 dla poważnych i 2,5–4,0 dla drobnych.

Zobacz: Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań

Identyfikowalność partii (DE Rückverfolgbarkeit)

Identyfikowalność partii to możliwość powiązania dostarczonej jednostki lub kartonu zbiorczego, poprzez kod partii, z serią produkcyjną, partiami materiałów i farb, maszyną i datą wytworzenia. Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004, art. 17, wymaga w UE identyfikowalności materiałów do kontaktu z żywnością na wszystkich etapach, a spójne kodowanie partii umożliwia badanie reklamacji, wycofania i kontrolę próbek archiwalnych. Minimum to kody partii na kartonach zbiorczych i etykietach palet, a kody na samym wyrobie pomagają tam, gdzie kartony zbiorcze są wyrzucane w sklepach.

CAPA (działania korygujące i zapobiegawcze)

CAPA to proces usuwania przyczyny niezgodności (działanie korygujące) i zapobiegania podobnym problemom gdzie indziej (działanie zapobiegawcze), dokumentowany z przyczyną źródłową, działaniami, osobami odpowiedzialnymi, terminami i sprawdzeniem skuteczności. Jest podstawowym elementem systemów zarządzania jakością. CAPA należy zamykać dopiero wtedy, gdy dowody pokazują, że problem się nie powtórzył, a nie wtedy, gdy działanie zostało jedynie uzgodnione.

Certyfikat analizy (CoA)

Certyfikat analizy (CoA) to dokument wystawiany dla konkretnej partii, który podaje zmierzone wyniki badań, takie jak gramatura, grubość, wilgotność, Cobb, KIT lub wytrzymałość zgrzewu, na tle limitów specyfikacji. Zwykle wystawia go laboratorium producenta, a tam, gdzie wymagane, laboratorium zewnętrzne. CoA jest dowodem tylko dla tej partii i nie zastępuje deklaracji zgodności ani okresowych badań zewnętrznych.

Certyfikat zgodności (CoC)

Certyfikat zgodności (CoC) to oświadczenie dostawcy, że dostarczona partia została wyprodukowana zgodnie z uzgodnioną specyfikacją i rysunkami, zwykle bez wymieniania poszczególnych wyników badań. Jest lżejszy niż CoA i częsty tam, gdzie kupujący polega na systemie jakości dostawcy. W opakowaniach CoC oznacza też łańcuch dostaw (chain of custody) w certyfikacji FSC i PEFC, dlatego w dokumentach należy rozpisywać to pojęcie.

Zgoda na odstępstwo (concession)

Zgoda na odstępstwo to pisemna zgoda kupującego na przyjęcie wyrobu, który nie w pełni spełnia specyfikację, dla określonej ilości lub okresu, na przykład partii z niewielkim przesunięciem koloru, która nadal jest użyteczna. Pozwala uniknąć odrzucenia użytecznych towarów, ale powinna być odnotowana, ograniczona zakresem i powiązana z działaniem korygującym, aby odstępstwo nie stało się po cichu nowym standardem.

Wady krytyczne, poważne i drobne (klasyfikacja wad; DE kritischer Fehler, Hauptfehler, Nebenfehler)

Klasyfikacja wad porządkuje ustalenia kontroli według skutków: wady krytyczne czynią wyrób niebezpiecznym, niezgodnym z przepisami lub szkodliwym dla użytkownika, na przykład zanieczyszczenie lub przeciekający kubek na gorący napój; wady poważne czynią go bezużytecznym lub skłonnym do awarii w użyciu, na przykład otwarty szew klejony lub brak uchwytu; wady drobne są kosmetyczne i nie wpływają na funkcję. Każda klasa ma własne AQL, najostrzejsze dla wad krytycznych. Lista wad ze zdjęciami i uzgodnionymi klasami powinna należeć do specyfikacji.

Zobacz: Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań

Deklaracja zgodności (DoC; kontakt z żywnością)

Deklaracja zgodności (DoC) to pisemne oświadczenie, w którym dostawca potwierdza, że materiał do kontaktu z żywnością spełnia obowiązujące przepisy dla podanych warunków użycia, takich jak rodzaje żywności, temperatura i czas kontaktu, oraz wskazuje substancje podlegające limitom migracji. Jest wymagana prawnie dla tworzyw sztucznych na mocy rozporządzenia (UE) nr 10/2011 na każdym etapie obrotu z wyjątkiem sprzedaży detalicznej, a kupujący oczekują jej także dla papieru i kartonu. Jest to dokument inny niż deklaracja zgodności UE w ramach PPWR i inny niż CoA.

Zobacz: Zgodność opakowań do kontaktu z żywnością; Deklaracja zgodności UE w PPWR

Kontrola pierwszej sztuki (FAI; DE Erstmusterprüfung)

Kontrola pierwszej sztuki to pełne sprawdzenie pierwszych jednostek z nowego narzędzia, procesu lub zlecenia pod kątem każdego wymagania z rysunku i specyfikacji, obejmujące wymiary, materiał, nadruk, funkcję i dokumenty. W opakowaniach następuje zwykle po ustawieniu nowego wykrojnika, formy do kubków lub zlecenia druku i jest zatwierdzana, zanim reszta nakładu będzie kontynuowana. Raport FAI zapisuje każdą zmierzoną wartość na tle jej tolerancji i staje się punktem odniesienia dla kolejnych partii.

Wzór wzorcowy (golden sample; DE Referenzmuster)

Golden sample to zatwierdzony, podpisany fizyczny wzór, względem którego mierzy się produkcję i kontrole. Powinien istnieć w co najmniej dwóch kompletach, jednym u kupującego i jednym u producenta, najlepiej z trzecim dla agencji kontrolnej, i być przechowywany z dala od światła i wilgoci, ponieważ papier i nadruk zmieniają się w czasie. Gdy zmienia się projekt lub specyfikacja, golden sample jest wymieniany, a nie modyfikowany.

Zobacz: Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań

Kontrola w toku produkcji (IPC; plan kontroli)

Kontrola w toku produkcji to zestaw sprawdzeń wykonywanych przez operatorów i pracowników jakości podczas produkcji, takich jak odczyty koloru, pasowanie, obecność kleju, wymiary, wytrzymałość zgrzewu i zliczanie, w określonych odstępach. Wychwytuje dryf, zanim dotknie całą partię, co czyni ją skuteczniejszą niż sama kontrola końcowa. Plan kontroli wymienia każde sprawdzenie z jego częstotliwością, metodą, limitem i reakcją, jeśli wynik wykracza poza limit.

Poziom kontroli (ogólny I, II, III; specjalny S-1 do S-4)

Poziom kontroli w ISO 2859-1 określa, jak duża jest próbka dla danej wielkości partii: poziomy ogólne I, II i III, z II jako zwykłym domyślnym, przy czym poziom I daje mniejsze próbki, a poziom III większe. Poziomy specjalne S-1 do S-4 używają bardzo małych próbek i pasują do badań niszczących, powolnych lub kosztownych, takich jak przepuklenie, szczelność lub zgrzewy. Poziom, podobnie jak AQL, uzgadnia się przed kontrolą.

Wzór graniczny (DE Grenzmuster)

Wzór graniczny pokazuje najgorszy akceptowalny stan cechy wizualnej, na przykład najjaśniejszy dopuszczalny kolor, największą dozwoloną plamę lub najsilniejszy akceptowalny efekt falowania (washboarding). Wzory graniczne, często przechowywane parami: przykład jeszcze akceptowalny i przykład już odrzucany, czynią kontrolę wizualną mniej subiektywną niż opisy pisemne. Są szczególnie przydatne dla odcienia na kartonie kraft i z recyklingu oraz dla kosmetycznych wad druku.

Raport niezgodności (NCR; niezgodność)

Niezgodność to każde niespełnienie wyspecyfikowanego wymagania przez wyrób lub proces, odnotowywane w raporcie niezgodności (NCR) z partią, ilością, dowodami i klasyfikacją. NCR uruchamia działania doraźne (powstrzymanie), czyli natychmiastowe działanie takie jak kwarantanna lub sortowanie zapasów, aby wadliwy wyrób nie trafił do użycia, a następnie analizę przyczyn źródłowych i CAPA, i jest podstawą każdego uznania, poprawki lub wymiany. Zwykle otwiera go reklamacja kupującego do dostawcy, po niemiecku Reklamation.

Zatwierdzenie w stylu PPAP (zatwierdzenie części produkcyjnej)

Zatwierdzenie w stylu PPAP to adaptacja motoryzacyjnego procesu zatwierdzania części produkcyjnych (Production Part Approval Process) do opakowań: przed dostawami seryjnymi dostawca przedkłada pakiet dowodów, zwykle rysunki i rysunek wykrojnika, specyfikacje materiałowe i deklaracje, wyniki badań, pomiary pierwszej sztuki, przebieg procesu, plan kontroli i zatwierdzone próbki, a kupujący go zatwierdza. Duże sieci i właściciele marek stosują go dla nowych pozycji i dużych zmian. Późniejsza zmiana materiału, papierni, zakładu lub oprzyrządowania zwykle uruchamia nowe zatwierdzenie.

Wzór przedprodukcyjny (PPS)

Wzór przedprodukcyjny (PPS) to zadrukowana próbka wykonana z projektem kupującego na docelowym materiale przed głównym nakładem, służąca do zatwierdzenia wyglądu, nadruku i funkcji. Jeśli powstaje innym procesem niż produkcja, na przykład cyfrowo zamiast fleksograficznie, jego kolor może różnić się od końcowego nakładu, więc zlecenia krytyczne pod względem koloru uzupełnia się o drawdown farby lub proof z maszyny. Podpisany PPS lub zatwierdzony po nim wzór produkcyjny zwykle staje się wzorem wzorcowym (golden sample).

Zobacz: Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań

Kontrola przed wysyłką (PSI; końcowa kontrola losowa)

Kontrola przed wysyłką to kontrola gotowych, spakowanych towarów oparta na AQL, przeprowadzana przez pracowników kupującego lub agencję zewnętrzną przed opuszczeniem fabryki, zwykle gdy większość zamówienia, często 80% lub więcej, jest spakowana. Sprawdza ilość, pakowanie, oznakowanie kartonów, wygląd i funkcję względem specyfikacji i wzoru wzorcowego. PSI nie wykryje wad, które pojawiają się dopiero w użyciu, dlatego łączy się ją z badaniami funkcjonalnymi, takimi jak szczelność, obciążenie lub zrzut.

Próbki archiwalne (DE Rückstellmuster)

Próbki archiwalne to jednostki zachowywane z każdej partii produkcyjnej przez określony okres, aby każdą późniejszą reklamację można było sprawdzić względem tego, co faktycznie wyprodukowano. Przechowuje się je z identyfikacją partii w warunkach, które ich nie zmieniają, a okres przechowywania zwykle obejmuje trwałość spakowanego produktu z zapasem lub minimum umownym. W połączeniu z kodami partii zamieniają reklamację ze sporu w porównanie.

Zobacz: Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań

Analiza przyczyn źródłowych (5 Why; diagram Ishikawy)

Analiza przyczyn źródłowych to ustrukturyzowane poszukiwanie przyczyny leżącej u podstaw wady, a nie jej objawu, z użyciem narzędzi takich jak 5 Why (pięć razy „dlaczego”) i diagram Ishikawy (rybiej ości), który grupuje możliwe przyczyny pod nagłówkami takimi jak materiał, maszyna, metoda, ludzie, pomiar i środowisko. W opakowaniach powtarzająca się wada klejenia może wynikać z wilgotności kartonu, temperatury kleju lub prędkości linii, a nie z samego kleju. CAPA lub 8D musi usuwać właśnie zweryfikowaną przyczynę źródłową.

Karta specyfikacji (specyfikacja techniczna)

Karta specyfikacji to uzgodniony opis techniczny wyrobu opakowaniowego: wymiary z tolerancjami, gatunek materiału i gramatura, powłoki, proces druku i odniesienia kolorystyczne, wykończenia, wymagane wartości badań z metodami, pakowanie i oznakowanie. To dokument, do którego odnoszą się kontrole, certyfikaty CoA i reklamacje, więc wszystko, czego w niej brakuje, trudno egzekwować. Ma numer wersji i jest wydawana ponownie, a nie poprawiana nieformalnie, gdy cokolwiek się zmienia.

Zobacz: Przewodnik po zapytaniach ofertowych (RFQ) na opakowania

Statystyczne sterowanie procesem (SPC; Cpk)

Statystyczne sterowanie procesem (SPC) monitoruje proces przez nanoszenie pomiarów, takich jak gramatura, wytrzymałość zgrzewu lub pasowanie, na karty kontrolne, aby odróżnić normalną zmienność od rzeczywistej zmiany. Wskaźniki zdolności procesu, takie jak Cpk, porównują rozrzut i wycentrowanie procesu z tolerancją specyfikacji; Cpk 1,33 lub więcej jest częstym celem i oznacza, że proces mieści się swobodnie w limitach. Dane o zdolności dają więcej pewności w wielu partiach niż pojedyncza wartość z CoA.

Reguły przełączania (kontrola normalna, zaostrzona i ulgowa)

Reguły przełączania w ISO 2859-1 przenoszą kontrolę z normalnej na zaostrzoną po określonej liczbie odrzuconych partii oraz z normalnej na ulgową po dłuższej serii przyjętych partii przy stabilnej produkcji. Kontrola zaostrzona stosuje surowsze liczby przyjęcia, a ulgowa mniejsze próbki. Kupujący, którzy stosują wyłącznie kontrolę normalną, tracą część ochrony, jaką schemat ma zapewniać w serii partii.

Wady: torby papierowe

Nazwy wad używane w listach kontrolnych dla toreb SOS, płaskich i na zakupy. Jak powstają torby, a więc gdzie pojawiają się te wady, opisuje poradnik Jak powstają torby papierowe. Wady druku wspólne dla wszystkich formatów, takie jak błędne pasowanie, odbijanie farby (set-off) i plamistość (mottle), definiuje słownik druku i prepressu.

Otwarte dno (rozszczelnienie szwu dna)

Otwarte dno to torba papierowa, której sklejone dno otwiera się lub częściowo rozdziela, bezpośrednio po wyjściu z maszyny lub po obciążeniu. Przyczyny to brak kleju lub zbyt mało kleju, klej nieodpowiedni do papieru lub powłoki, słaby docisk złożenia oraz wilgotność papieru poza uzgodnionym zakresem. Ponieważ zawartość może wypaść, otwarte dna klasyfikuje się jako wady poważne lub krytyczne i sprawdza testem obciążenia.

Brak kleju (pominięcie kleju)

Brak kleju to przerwa w linii kleju, na szwie bocznym torby, dnie lub wzmocnieniu uchwytu albo na klapce klejowej pudełka, w której nie nałożono kleju. Wynika z zatkanych dysz, zużytych kół klejowych, rozpryskiwania lub przerw na łączeniach rolek i objawia się otwierającymi się szwami lub odspajającymi się wzmocnieniami. Systemy wykrywania kleju na maszynach przetwórczych odrzucają wiele takich przypadków, ale kontrola wyrywkowa nadal sprawdza szwy przez ręczne otwarcie.

Wady fałd bocznych (fałda przesunięta lub skośna)

Wady fałd bocznych to torby, których fałdy boczne są złożone poza osią, nierówne w głębokości lub skośne, przez co torba nie stoi prosto, panel przedni i tylny różnią się szerokością, a nadruk wchodzi na fałdę. Wynikają z ustawień formowania tuby i zachowania papieru oraz wpływają na to, jak torby SOS się otwierają i piętrzą w dozownikach. Głębokość fałdy sprawdza się względem tolerancji wymiarowej ze specyfikacji.

Zobacz: Torebki SOS: opis

Oderwanie uchwytu (odłączenie uchwytu)

Oderwanie uchwytu to odłączenie się skręcanego lub płaskiego uchwytu papierowego od obciążonej torby, albo dlatego, że wzmocnienie odspaja się od ścianki torby, albo dlatego, że uchwyt wyrywa się z wzmocnienia. Przyczyny to niewystarczająca lub źle umiejscowiona ilość kleju, słabe wzmocnienie lub papier torby, uchwyty osadzone zbyt blisko górnego złamania i obciążenia przekraczające projektowy limit torby. Sprawdza się je statycznym lub dynamicznym testem obciążenia uchwytu przy określonej masie, a uszkodzenia są wadami poważnymi.

Zobacz: Rodzaje uchwytów w torbach papierowych

Odchyłka nadruku względem cięcia (zmienność długości cięcia)

Odchyłka nadruku względem cięcia to przesunięcie zadrukowanego projektu względem krawędzi cięcia torby, tak że logo znajduje się wyżej lub niżej niż zatwierdzono lub zostaje przecięte. Na maszynach do toreb zwojowych wynika z rozciągania papieru, regulacji pasowania i zmienności długości odcinka cięcia, co zmienia też wysokość torby. Tolerancje podaje się w milimetrach i sprawdza względem wzoru wzorcowego.

Przesunięcie tuby (przesunięcie szwu bocznego)

Przesunięcie tuby to przesunięty lub skośny zakład podłużnego szwu bocznego, powstający, gdy wstęga papieru jest składana w tubę, dający krzywy szew, szew widoczny na przednim panelu lub nierówne fałdy boczne. Wynika z prowadzenia wstęgi, zmienności szerokości papieru i ustawień składania. Poważne przesunięcie osłabia szew i dno i jest rzucające się w oczy na zadrukowanych torbach.

Zmarszczki i załamania (zmarszczki tuby)

Zmarszczki to niezamierzone załamania papieru torby, zwykle wzdłuż tuby, w pobliżu dna lub wokół wzmocnień uchwytów, spowodowane nierównym naciągiem wstęgi, wilgocią lub źle ustawionymi elementami składającymi. Poza wyglądem zakłócają nadruk, osłabiają miejsca klejone i mogą uniemożliwić prawidłowe otwieranie torb w dozownikach lub na automatycznych liniach do pakowania. Lekkie zmarszczki to wady drobne, a zmarszczki przez linie klejowe są zwykle poważne.

Wady: pudełka składane i pudła z tektury falistej

Nazwy wad dla pudełek składanych, pudełek na żywność i pudeł z tektury falistej. Etapy przetwórstwa, które za nimi stoją, opisują poradniki Jak powstają pudełka składane i opakowania na żywność i Jak powstają opakowania z tektury falistej.

Pękanie na bigu (pękanie włókien)

Pękanie na bigu to pęknięcie powłoki, nadruku lub włókien wzdłuż linii złamania, widoczne jako biała lub brązowa linia w miejscu zgięcia pudełka. Wynika z kartonu zbyt suchego lub zbyt sztywnego dla biga, nieodpowiedniego doboru linii bigujących i rowków do grubości kartonu, bigów biegnących w niewłaściwym kierunku względem kierunku włókien lub grubej warstwy farby i lakieru na złamaniu. Pęknięcia na widocznych panelach są kosmetyczne lub poważne zależnie od nasilenia, a głębokie pęknięcia włókien osłabiają samo złamanie.

Zobacz: Rysunki wykrojników, wykrojniki i prototypy pudełek

Zgniot (zgniecenie pudła; zgniot fal)

Zgniot to miejscowe lub całkowite spłaszczenie tektury falistej lub pudeł przez rolki podające podczas przetwarzania, spinanie taśmą, przeładowane palety lub uderzenia w transporcie. Zgniot fal zmniejsza grubość, sztywność i wytrzymałość na piętrowanie, często bez oczywistych widocznych uszkodzeń, dlatego grubość i zgniatanie płaskie sprawdza się na przetworzonych wykrojach. Zgniecione narożniki i wygięte panele na dostarczonych pudłach zwykle wskazują na problemy ze ściskaniem lub manipulacją, a nie tylko na gatunek tektury.

Rozwarstwienie (separacja warstw)

Rozwarstwienie to rozdzielenie warstw: okładziny od papieru falistego w tekturze, warstw w kartonie wielowarstwowym, folii od kartonu w pudełkach laminowanych lub warstw w laminacie giętkim. Objawia się pęcherzami, luźnymi okładzinami na krawędziach lub odspajającą się folią i wynika ze słabego połączenia, wilgoci, ciepła lub nadmiernego zginania na bigach. Badania adhezji pinowej, wewnętrznej wytrzymałości na rozwarstwianie i wytrzymałości połączenia laminatu mierzą wytrzymałość leżącą u podstaw.

Pył włóknisty i włókna „angel hair”

Pył włóknisty i „angel hair” to luźne włókna i cienkie pasma papieru pozostawione na wykrojonych krawędziach i wewnątrz pudeł przez tępe noże, zużyte noże wykrojnika, słabe usuwanie odpadu lub postrzępione mostki. Zanieczyszczają produkty, zwłaszcza żywność i elektronikę, i mogą skutkować odrzuceniem w audytach bezpieczeństwa żywności. Ostre oprzyrządowanie, skuteczne usuwanie odpadu i odciąg pyłu utrzymują je pod kontrolą.

Fishtail i zmienność szczeliny (szew fabryczny)

Fishtail to złożone pudełko lub karton, którego panele są przesunięte tak, że krawędzie na końcu zamykanym tworzą literę V zamiast schodzić się prostopadle, a zmienność szczeliny to szczelina łączenia szersza na jednym końcu niż na drugim. Oba wynikają ze skośnego składania lub klejenia na składarko-sklejarce, niedokładnego bigowania lub wykrojów wyciętych nieprostokątnie. Powodują problemy na automatycznych liniach do formowania i zamykania i mogą powodować otwieranie się połączeń klejonych.

Wada klejenia (słaby klej; samootwarcie)

Wada klejenia to szew boczny pudełka, dno automatyczne lub szew fabryczny pudła, który się otwiera, natychmiast lub później w magazynie lub użyciu; samootwarcie (pop-open) to połączenie klejone, które rozchyla się przy rozkładaniu płaskiego pudełka. Przyczyny to brak kleju, zbyt mało lub nieodpowiedni klej, lakier lub powłoka na polu klejenia, zbyt krótki czas docisku i wilgotność kartonu. Klasyfikuje się ją jako wadę poważną i sprawdza przez rozrywanie połączeń klejonych, gdzie rozerwanie włókien w poprzek połączenia wskazuje na dobre spojenie.

Wady mostków (za mocne lub za słabe mostki)

Mostki (nicks, ties) to małe nieprzecięte punkty w wykrojniku, które trzymają wykroje w arkuszu do czasu usunięcia. Zbyt mocne mostki zostawiają poszarpane krawędzie i kłaczki przy łamaniu wykrojów, a zbyt słabe pozwalają wykrojom wypadać za wcześnie i zacinać składarko-sklejarkę. Położenie mostków wpływa też na wygląd, ponieważ każdy zostawia mały ślad na gotowej krawędzi.

Skośne złożenie (złożenie nieprostokątne)

Skośne złożenie to linia złamania biegnąca pod kątem do zamierzonego biga lub panel złożony nieprostokątnie, tak że pudełko lub karton nie tworzy prawidłowego prostokąta, a klapki zamykające zachodzą na siebie lub się rozchylają. Przyczyny to wykroje błędnie podane do składarko-sklejarki, bigi niedopasowane do kartonu i wykrawanie niepasujące do nadruku. Skos mierzy się jako różnicę przekątnych lub odchylenie kątowe na rozłożonych próbkach.

Paczenie (wygięcie; skręcenie; zwinięcie)

Paczenie to odchylenie arkusza, wykroju lub tektury falistej od płaskości, objawiające się wygięciem wzdłuż lub w poprzek arkusza, skręceniem lub zwinięciem w kształt litery S. W tekturze falistej wynika z różnic wilgotności między okładzinami w trakcie i po falowaniu; w kartonie z nierównej wilgotności lub jednostronnych powłok i laminatów. Wypaczone wykroje źle się podają w drukowaniu, wykrawaniu, składarko-sklejarkach i automatycznych maszynach pakujących, dlatego płaskość często specyfikuje się jako maksymalne odchylenie na określonej długości.

Efekt falowania (washboarding; DE Waschbretteffekt)

Efekt falowania (washboarding) to widoczny wzór fal na zadrukowanej tekturze falistej, gdzie okładzina podąża za falami pod nią, najbardziej zauważalny przy grubych falach, lekkich okładzinach i ciemnych lub błyszczących polach pełnych nadruku. Jest wadą kosmetyczną, ocenianą względem wzoru granicznego, ponieważ pewne falowanie jest normalne dla każdej fali. Drobniejsze fale, cięższe okładziny, druk przed falowaniem (pre-print) lub kaszerowanie je zmniejszają.

Zobacz: Druk na pudełkach do pizzy

Wady: kubki i pojemniki

Nazwy wad dla kubków papierowych oraz okrągłych lub kwadratowych pojemników na żywność. Formowanie i zgrzewanie opisuje poradnik Jak powstają kubki i pojemniki papierowe.

Nieszczelność dna (uszkodzenie zgrzewu dna; nieszczelność zaprasowania)

Nieszczelność dna to ciecz wyciekająca przez połączenie dna ze ścianką boczną kubka lub pojemnika, które jest zgrzewane na gorąco, a następnie zaprasowywane (radełkowane) pod naciskiem w celu zablokowania. Przyczyny to niewystarczające ciepło lub nacisk, krążki dna przesunięte poza środek, wady powłoki w miejscu zgrzewu i nieodpowiednie kombinacje kartonu i powłoki. Nieszczelności dna są wadami krytycznymi lub poważnymi dla napojów i zup i wykrywa się je testami szczelności i napełniania na gorąco.

Wady powłoki (mikrootwory, pęknięcia, pustki)

Wady powłoki to przerwy w barierze PE, PLA lub dyspersyjnej na kartonie na kubki i pojemniki, takie jak mikrootwory, pęknięcia na złamaniach, pustki i cienkie miejsca, które pozwalają cieczy dotrzeć do włókna. Objawiają się wilgotnymi plamami, przebarwieniami lub mięknięciem ścianek, często dopiero po kilku minutach kontaktu z gorącą cieczą. Wykrywają je testy penetracji barwnika i napełniania na gorąco.

Zobacz: Powłoki kubków papierowych

Nieszczelny szew boczny (przeciek szwu)

Nieszczelny szew boczny to kubek lub pojemnik tracący ciecz wzdłuż pionowego zakładu, w którym wykrój ścianki jest zgrzewany w stożek, najczęściej w pobliżu górnego lub dolnego końca szwu. Przyczyny to słabe zgrzewanie na gorąco, wsiąkanie krawędziowe na odsłoniętej krawędzi kartonu i przesunięte wykroje. Nieszczelności szwu bocznego bada się barwioną wodą i prawdziwymi napojami w temperaturze podawania, a są wadami poważnymi lub krytycznymi.

Owalność (kształt owalny)

Owalność to stan, w którym rant lub korpus kubka lub pojemnika jest owalny zamiast kołowego, mierzony jako różnica między jego największą a najmniejszą średnicą. Wynika z formowania, przechowywania pod obciążeniem lub wilgotności i uniemożliwia prawidłowe dopasowanie i uszczelnienie pokrywek. Owalność sprawdza się razem ze średnicą rantu względem tolerancji pokrywki.

Wady rantu (niepełne zwinięcie; pęknięty lub rozdarty rant)

Wady rantu to usterki zwiniętego rantu kubka lub pojemnika, takie jak niepełne lub nierówne zwinięcie, pęknięcie w miejscu łamania kartonu podczas zwijania, rozdarcie przy szwie bocznym lub spłaszczony rant. Osłabiają rant, pogarszają dopasowanie pokrywek lub powodują przecieki i mogą być szorstkie dla ust. Profil i średnicę rantu sprawdza się przy kontroli pierwszej sztuki i w trakcie produkcji.

Wady: folie, torby foliowe i torebki

Nazwy wad dla folii wytłaczanych z rozdmuchem i płaskich, zadrukowanych toreb i laminowanych torebek. Etapy produkcji opisują poradniki Jak powstają torby foliowe i folie i Jak powstają torebki typu pouch i laminaty.

Blokowanie (DE Blocken)

Blokowanie to niepożądane sklejanie się warstw folii na rolce lub ułożonych torb, tak że trudno je rozdzielić lub otworzyć. Wynika z bardzo gładkich powierzchni, ciepła i nacisku w magazynie, zbyt małej ilości dodatku antyblokującego, nadmiernej obróbki lub pozostałości rozpuszczalnika. Sprawdza się je przez otwieranie torb lub pomiar siły rozdzielania warstw folii i jest wadą poważną tam, gdzie torby są otwierane ręcznie w szybkim tempie.

Zwijanie (curl folii i laminatu)

Zwijanie (curl) to skłonność folii, laminatu, pokrywki lub torby do zwijania się zamiast leżenia płasko, spowodowana naprężeniami powstałymi podczas wytłaczania, orientowania lub laminowania albo warstwami reagującymi inaczej na ciepło i wilgoć. Zwinięta folia słabo podaje się na maszynach pakujących, a zwinięte torebki i pokrywki trudno napełnić i zgrzać. Ocenia się je przez pomiar uniesienia lub promienia wyciętej próbki.

Żele i „rybie oczy” (DE Stippen)

Żele, czyli „rybie oczy”, to małe przezroczyste lub nieprzezroczyste grudki w folii z tworzywa, powstałe z niestopionego, usieciowanego lub zanieczyszczonego polimeru, często otoczone przerzedzoną strefą wyglądającą jak oko. Psują nadruk, mogą stać się mikrootworami lub słabymi punktami pod naprężeniem i występują częściej w foliach z udziałem recyklatu. Liczbę żeli na powierzchnię mierzą skanery optyczne na linii wytłaczania lub kontrola wizualna względem wzoru granicznego.

Mikrootwory (folia)

Mikrootwory to drobne otwory na wylot w folii, folii aluminiowej lub laminacie, spowodowane żelami lub zanieczyszczeniami, które pękają przy rozciąganiu folii, pęknięciami zmęczeniowymi przy zginaniu, ścieraniem lub ostrymi produktami. W opakowaniach barierowych pojedynczy mikrootwór może zniweczyć trwałość produktu, dlatego wykrywa się je penetracją barwnika, stołami świetlnymi lub detekcją elektryczną. Najbardziej podatne są cienkie folie aluminiowe i laminaty wielokrotnie zginane.

Wady zgrzewu (słaby zgrzew; nieszczelność kanałowa; przypalony zgrzew)

Wady zgrzewu obejmują zgrzewy, które nie trzymają: słabe zgrzewy rozwarstwiają się pod obciążeniem, nieszczelności kanałowe to wąskie niezgrzane ścieżki przez zmarszczki lub uwięziony produkt, a zgrzewy przypalone lub przegrzane stają się kruche i pękają obok linii zgrzewu. Przyczyny to temperatura, nacisk lub czas przetrzymania poza oknem zgrzewania, zanieczyszczenie produktem w obszarze zgrzewu i zmarszczki. Wady zgrzewu wykrywa się badaniami wytrzymałości zgrzewu, rozsadzania i szczelności, a zwykle są wadami poważnymi lub krytycznymi.

Tunelowanie (tunelowanie laminatu)

Tunelowanie to wada laminatu, w której jedna warstwa unosi się od drugiej w długich, wąskich uniesionych kanałach, zwykle biegnących w kierunku maszynowym. Wynika ze słabego połączenia w połączeniu z różnicami naprężenia lub skurczu między warstwami podczas laminowania, utwardzania lub późniejszego ogrzewania. Tunele psują wygląd i mogą prowadzić do uszkodzeń zgrzewu i mikrootworów.

Jak wpisać pojęcia badawcze do specyfikacji

Wymóg jakościowy jest wart tyle, ile jego sformułowanie. Dla każdej właściwości ważnej dla opakowania specyfikacja powinna podawać metodę i wydanie, klimat kondycjonowania, jednostkę, czy wartość jest minimum, maksimum czy wartością docelową z tolerancją oraz ile próbek się uśrednia. Dla kontroli powinna określać definicję partii, poziom kontroli i AQL dla każdej klasy wad, z listą wad i wzorami granicznymi. Z tego wynikają potrzebne dokumenty: CoA dla każdej partii dla mierzonych właściwości, deklaracja zgodności dla kontaktu z żywnością oraz zasada próbek archiwalnych i kodowania partii.

• Badania materiału: gramatura, grubość i właściwość wytrzymałościowa odpowiadająca ryzyku uszkodzenia (rozciąganie dla uchwytów, ECT dla piętrowania, przepuklenie dla przebicia, wytrzymałość zgrzewu dla torebek).
• Badania barierowe: KIT, Cobb, OTR lub WVTR z podanymi warunkami badania.
• Badania funkcjonalne gotowego wyrobu: obciążenie uchwytu, szczelność, napełnianie na gorąco, dopasowanie pokrywki, zrzut lub procedura ISTA.
• Nadruk: odniesienia kolorystyczne ze wzorem ΔE i tolerancją, tolerancja pasowania, test ścierania lub taśmą tam, gdzie manipulacja jest intensywna.
• Kontrola: AQL, poziom kontroli, klasy wad, wzór wzorcowy i wzory graniczne.
• Dokumenty: CoA, DoC, sprawozdania z badań i częstotliwość ich odnawiania.

Miejsce tych zapisów w zapytaniu ofertowym pokazuje Przewodnik po zapytaniach ofertowych (RFQ) na opakowania, a planowanie próbek i kontroli wyjaśnia poradnik Pobieranie próbek i kontrola jakości opakowań. Firma 9 Packaging jest stambulskim producentem i eksporterem opakowań z nadrukiem dla klientów biznesowych, z doświadczeniem w zaopatrywaniu restauracji szybkiej obsługi i gastronomii sieciowej; badania i tolerancje obowiązujące dla konkretnego zamówienia są potwierdzane na etapie wyceny i przeglądu technicznego. Aby zlecić przegląd istniejącej specyfikacji lub wymogu badawczego, prosimy przesłać dokument przez stronę Kontakt.